Energetische hygiëne: het is niet wat je denkt dat het is…

Er wordt binnen spirituele kringen veel gesproken over energie. Over energie voelen, energie uitwisselen, je energie reinigen en jezelf beschermen tegen energie van anderen.

Ik dacht lang dat energetische hygiëne over “jezelf schoonmaken” ging. Je aura reinigen van negativiteit, de gebeurtenissen van de dag – een soort spiritueel schoon gewaad aan doen.

Maar dat is het niet. Hoewel dit allemaal zeker waardevolle zaken zijn, merk ik dat energetische hygiëne voor mij over iets veel wezenlijkers gaat.

Het gaat niet alleen over wat je doet vóór je een heilige ruimte binnengaat. Het gaat ook over de manier waarop je aanwezig bent.

Voor mij is energetische hygiëne het vermogen om met je eigen energie te komen – mét je jaloezie, mét je onzekerheid, mét je behoefte aan erkenning – en die schaduw te dragen zonder haar in het veld te “lekken”.

Dat klinkt misschien eenvoudig, maar in de praktijk vraagt het nogal wat.
Want werkelijk aanwezig zijn betekent dat je niet alleen je licht meeneemt, maar ook bereid bent om verantwoordelijkheid te nemen voor alles wat er in jou beweegt. Het is aanwezig zijn zonder te verstoren, open zijn zonder te overladen, en te dragen zonder te trekken.

Het betekent zeker niet dat je als priesteres altijd liefdevol en gecentreerd moet zijn. Dat is geen realiteit en wat mij betreft ook geen doel. Het gaat er niet om dat je schaduw er niet mag zijn. Het gaat er wel om dat je haar kunt herkennen zonder haar automatisch bij een ander te leggen.
Dat is een groot verschil.

Je kunt door iemand in een cirkel geraakt worden. Je voelt dat iemand je irriteert, dat je wordt uitgedaagd, dat er iets in je wordt aangeraakt. De eerste beweging kan dan zijn om te denken dat de ander iets met je doet.

Maar als het uitgangspunt is dat er geen ander is, dat jij slechts degene die bent die iets interpreteert, dan doet die ander helemaal niets.
Die ander “maakt” in de spiegel van het leven slechts iets in jou zichtbaar.

Energetische hygiëne vraagt dat je eerst naar binnen keert, voordat je naar buiten wijst.
Wat gebeurt er in mij? Wat wordt er geraakt? En wat vraagt dit van míj?
Dat is voor mij emotionele verantwoordelijkheid.

Ook hoef je niet alles wat je voelt uit te spreken.
Dit is misschien wel één van de moeilijkste lessen op het spirituele pad.
We zijn zo gewend geraakt aan het idee dat het bijzonder is, wanneer iemand ‘iets bij ons voelt’.

Maar een open kanaal zijn betekent nog niet dat je het recht hebt om dat kanaal bij een ander binnen te brengen.

Dit betekent niet ongevraagd energetisch scannen.
Geen: “Ik voel bij jou dat…”
Geen healing omdat jij denkt dat de ander die nodig heeft.
Geen aanraking omdat jij voelt dat er iets kan gebeuren. Althans niet ongevraagd.
En ook geen subtiele bemoeienis die verpakt wordt als liefde.

Werkelijk zuivere aanwezigheid kan betekenen dat je iets waarneemt en het bij jezelf laat.
Je hoeft niet alles te openen wat je ziet. Je hoeft niet alles te helen wat je voelt.
En je hoeft de ander zeker niet te vertellen wat jij denkt dat haar waarheid is.

Daarin zit voor mij een diepe vorm van respect voor de autonomie van de ander.

Ook woorden zijn energie.
Dat betekent niet dat ieder woord een mystieke lading heeft, maar wel dat woorden binnen een heilig veld iets kunnen openen, iets kunnen raken en soms ook iets kunnen verstoren.

Daarom vind ik bewust spreken zo belangrijk.
Spreek ik nu omdat dit werkelijk iets bijdraagt? Of omdat ik erkenning zoek?
Omdat ik gelijk wil krijgen? Omdat ik wil laten zien wat ik allemaal wel voel?
Of omdat ik denk dat ik de ander iets moet vertellen?

Een priesteres leert niet alleen spreken vanuit haar hart. Ze leert ook luisteren, voordat ze spreekt.

En dan komen we vanzelf bij het schaduwwerk.
Want ook binnen een priesteressencirkel kunnen oude patronen ontstaan: rivaliteit, jaloezie, macht, vergelijking, onzekerheid. De behoefte om bijzonder te zijn. De behoefte om gezien te worden. De overtuiging dat jouw ervaring belangrijker is dan die van een ander.
Dat maakt je niet minder spiritueel. Het maakt je mens.

Maar…,  het vraagt wel van je dat je verantwoordelijkheid neemt.
De schaduw hoeft niet weggepoetst te worden. Ze hoeft niet spiritueel vermomd te worden. Ze hoeft alleen maar gezien en erkend te worden.

Ik denk zelfs dat juist dáár een belangrijk deel van de volwassenheid van een priesteres ligt.
Niet in het feit dat je geen schaduw meer hebt. Maar in het feit dat je weet wanneer zij aan het stuur probeert te gaan zitten.

Energetische hygiëne gaat daarom ook over grenzen.
Grenzen zijn voor mij geen muren. Ze zijn tempelwanden.
Ze geven aan waar mijn ruimte begint en waar die van de ander begint.

Een priesteres bewaakt haar eigen grenzen, maar minstens zo belangrijk: ze respecteert de grenzen van een ander.
Ook wanneer ze die niet begrijpt. Ook wanneer ze voelt dat iets anders zou kunnen. Ook wanneer ze denkt iemand te kunnen helpen.
Dat laatste is misschien wel één van de lastigste.

Want als je kunt voelen, waarnemen en dragen, ontstaat gemakkelijk de overtuiging dat je dus ook iets moet doen.
Maar wijsheid betekent soms juist dat je niets doet.
Dat je aanwezig blijft. Dat je vertrouwt. Dat je de ander haar eigen proces laat lopen.
Ook dat is liefde.
Voor mij begint die aanwezigheid trouwens niet pas op het moment dat de cirkel opent.
Een heilig veld vraagt voorbereiding. Stilte, gronding, bewust contact maken met het lichaam – niet omdat je ‘schoon” moet zijn, maar omdat je bewust de overgang maakt van het gewone naar het rituele.

Voor mij is energetische hygiëne dan ook leren om volledig aanwezig te blijven zonder jezelf te verliezen.
Met voldoende bewustzijn om onderscheid te kunnen maken tussen wat van mij is en wat van jou is.
Dat vraagt oefening en eerlijkheid.

Want een priesteressencirkel kan diep gaan. Er kan veel zichtbaar worden. Juist wanneer mensen werkelijk bereid zijn om naar binnen te kijken, kunnen oude lagen worden aangeraakt.
Dat is geen probleem. Dat is juist de bedoeling.

Maar een veld dat diep gaat, vraagt ook om verantwoordelijkheid.
Zonder energetische hygiëne kunnen emoties gemakkelijk worden geprojecteerd, kunnen oude machtsdynamieken ontstaan en kan spiritualiteit zelfs gebruikt worden om iets heel menselijks te vermijden.

Met energetische hygiëne ontstaat er meer helderheid, meer veiligheid, meer gelijkwaardigheid, meer vertrouwen en daardoor ook meer diepte.

Een zuiver veld betekent voor mij een veld waarin iedereen verantwoordelijkheid neemt voor wat hij of zij voelt.

En misschien is dat uiteindelijk wel de tempelhouding van een priesteres: dat ze haar licht én haar schaduw kan dragen, niet hoeft te nemen, niet hoeft te redden, niet hoeft te overtuigen, niet hoeft te bewijzen – maar aanwezig kan zijn in haar eigen midden en van daaruit de ander kan ontmoeten.

Ik ben aanwezig in mijn eigen licht.
Ik draag mijn eigen schaduw.
Ik eer mijn grenzen en die van de ander.
Ik hoef niets te nemen, niets te bewijzen en niets te herstellen.
Ik respecteer de autonomie van iedere ziel.
En ik ben een zuivere drager van herinnering.

Dat is voor mij energetische hygiëne.
Zo diep thuiskomen in jezelf, dat je de ander kunt ontmoeten zonder hem/haar te hoeven veranderen.

Nu ben ik heel benieuwd

Wat is jouw grootste inzicht na het lezen van mijn blog? Laat je het weten door je reactie in het reactieveld hieronder te plaatsen? Ik ben je altijd dankbaar als je de tijd neemt om mijn blog te lezen en erop te reageren!